सबैले साझामा कविता टाँसेको देख्दा मलाई पनि रहर लाग्यो । छन्द र नियम त्यति जान्दिन, माफ पाउँ ।


"सप्ताहान्तको साँझ"

सप्ताहान्तको साँझ

एक्लै आउँछ,

गुलुपबाट मधुरो पहेँलो उदासी निकाल्छ

र मेरो अनुहारमा पोतिदिन्छ,

ऊ मलाई गिजोल्छ, चिथोर्छ र निचोर्छ

अनि एक्लोपनका अनगिन्ती माउसुलीहरू बनेर

रातभर मेरा भित्ताहरूमा घस्रिरहन्छ,

सप्ताहान्तको साँझ

एक्लै आउँछ।

छोटो, मीठो, गहिरो!
ऊ बेलाको याद आयो, मलाई त।
(बरु यो "गुलुप" भन्या के नि मैले बुझिन के। खुसुक्क सिकाइदिम् न।)

गुलुप भनेको विजुलीको बुलुप हो ? :/

दादा गिरि जी,
न्युयुजरजीले भनेको जस्तै हो । गाउँघरतिर बूढीआमैहरु बिजुलीको बल्बलाई "गुलुप" भन्छन् ।

प्रतिक्रियाहरुकालागि धन्यवाद ।

Gautam Ji,

You are a seasoned player of Nepali poetry, if I gussed right. Enjoyed it.

फेरि एकचोटि वाह वाह भन्न मन लाग्यो । लाज नमानि थापौ है ?

Thank you Houstonji. I think I have to work hard to be "seasoned player". I am just trying to write. I really love Nepali language and its poetry. I like Bhupi Sherchan. He has shown us how sweetly nepali language flows.

बुईगलबाट यो धागोलाई फेरि आँगनमा ल्याएको यस्मा स्वतन्त्र शैलीका कविता
उनौँ भनेर हो।
आजचैँ यो कविता। अलि पुरानै हो, कुखुरे बैँशमा लेखेको।

"तिमी"

मेरो तन्द्रामा सुन्छु म कसैको लुगाको सर्सराहट
मिठो निश्वास र चुराको छनछन-
एउटा अदृश्य तर अनुभूत उपश्थिति;

यो घमाइलो सूनसान र मधुर बतास
मेरो अब्यक्त वेचैनी र उदासीभित्र-
म भेट्छु अलिकति मुस्कान फक्रेको
मेरो प्रतीक्षामा;

मेरो मौनभित्रकी चिर्बिराहट
मेरो शून्यभित्रकी पूर्णता
जस्को अष्पष्ट यादले-
म हरदम सताइएको छु
जस्को खोजीमा म-
विना विश्राम भौँतारिइरहेछु
के तिमीनै हौ त्यो?
ओ मेरी रानी!

गौतम जि तपाईको अभीव्?यत्ति को म प्रसँसां गर्छु, तर कुखुरे वैस मा कुखूरि को
पछि धेरै नै लागेजस्?तो छ, अबत यसो बिचार पुराउन परो नि.

दिल ब्रो, कुखुरे बैँशमा पनि कुखुरीको पछि नलागे के गर्नु नि! पछि सम्झने कुरा पनि केहि हुनुपर्यो नि!